Nga Park Joonhye
Qëndrimi i Koresë së Veriut ndaj Japonisë po ndryshon. Me 4 gusht, Kim Yo Jong, zëvendësdrejtore e Departamentit të Partisë së Punëtorëve të Koresë dhe motra e liderit suprem Kim Jong Un, kritikoi ashpër forcimin ushtarak të Japonisë, duke paralajmëruar se Pheniani mund të ndërmarrë “hapa të tjerë ushtarakë” si reagim. Ajo që nxiti reagimin e Koresë së Veriut ishte testimi nga Forca Detare e Vetëmbrojtjes së Japonisë i raketave amerikane të lundrimit Tomahawk, si dhe hapat e Tokios për të siguruar kapacitete për sulme me rreze të gjatë.
Koreja e Veriut i përshkroi këto veprime si një kalim përtej fuqisë ushtarake thjesht mbrojtëse, duke i dhënë Japonisë aftësi për sulme parandaluese dhe operacione ushtarake jashtë vendit. Vetëm dy ditë më vonë, me 6 gusht, Koreja e Veriut lëshoi një raketë drejt Detit Lindor. Ndërsa nuk mund të provohet përfundimisht se ky lëshim ishte një kundërpërgjigje e drejtpërdrejtë ndaj paralajmërimit të KimYoJong, fakti që veprimi ushtarak pasoi menjëherë paralajmërimin sigurisht që kërkon vëmendje.
Kjo e ngushton çështjen në një pyetje: A është Japonia objektivi i radhës i Koresë së Veriut? Është ende herët për të nxjerrë një përfundim të tillë. Megjithatë, është e vështirë të mohohet se pesha e Japonisë në strategjinë ushtarake të Koresë së Veriut po ndryshon krahasuar me të kaluarën. Japonia nuk është një armik i ri për Korenë e Veriut. Pheniani e ka cilësuar prej kohësh Japoninë si aleate të SHBA-së dhe si një kërcënim ushtarak që rrethon Gadishullin Korean. Por ndryshimet e fundit janë të ndryshme. Japonia ka nisur realisht të forcojë aftësitë e saj për sulme me rreze të gjatë.
E ndikuar nga përparimet bërthamore dhe raketore të Koresë së Veriut, si dhe nga aktivitetet ushtarake të Kinës dhe Rusisë, Japonia po ndryshon politikën e saj të mbrojtjes. Në këtë mjedis të ri të sigurisë, po rishikohet edhe koncepti i një politike të orientuar ekskluzivisht drejt mbrojtjes. Nga këndvështrimi i Phenianit, kjo nuk është thjesht forcim i mbrojtjes, por një proces përmes të cilit Japonia po fiton aftësinë për të kryer sulme të drejtpërdrejta ndaj saj. Veçanërisht, raketa të lundrimit me rreze të gjatë si Tomahawk shtojnë edhe një faktor tjetër ushtarak që Koreja e Veriut duhet ta marrë parasysh në llogaritjet e saj.
Problemi është se ky reagim krijon një cikël të përsëritur. Japonia forcon qëndrimin e saj mbrojtës duke iu referuar kërcënimit bërthamor dhe raketor të Koresë së Veriut, ndërsa Koreja e Veriut, nga ana tjetër, e sheh këtë forcim si një kërcënim ndaj vetes dhe zgjeron fuqinë e saj ushtarake. Edhe nëse askush nuk dëshiron një luftë, tensionet rriten në mënyrë të pashmangshme në këtë mënyrë. Për më tepër, me forcimin e bashkëpunimit trepalësh të sigurisë mes Seulit, Uashingtonit dhe Tokios, Koreja e Veriut nuk e sheh më këtë thjesht si një çështje dypalëshe me Japoninë, por si një rrjet të unifikuar sigurie.
Deklarata e fundit e Kim Yo Jong, e cila kritikonte jo vetëm zgjerimin ushtarak të Japonisë, por edhe koordinimin mes Shteteve të Bashkuara dhe Japonisë, mund të interpretohet si një sinjal se Pheniani është shumë më i shqetësuar për bashkëpunimin strategjik me SHBA-në që qëndron pas ndryshimeve të Japonisë.
Ndoshta pyetja duhet riformuluar pak. Nuk bëhet fjalë se Koreja e Veriut po zgjedh Japoninë si një armik të ri, por se Japonia po shndërrohet në një faktor të ri dhe thelbësor në strategjinë bërthamore të Koresë së Veriut. Ky dallim është i rëndësishëm. Të parashikosh nëse Koreja e Veriut do ta sulmojë drejtpërdrejt Japoninë është krejt tjetër gjë nga të kuptosh se Pheniani ka nisur t’i përfshijë kapacitetet ushtarake të Japonisë në llogaritjet e strategjisë së tij bërthamore. Edhe në Japoni, çështja e Koresë së Veriut po kalon nga një fokus kryesisht te rrëmbimet e shtetasve, armët bërthamore dhe raketat, në një faktor thelbësor sigurie që ndikon drejtpërdrejt në strategjinë e saj ushtarake.
Kjo është një çështje veçanërisht e ndjeshme për Korenë e Jugut. Seuli ka një kufi të drejtpërdrejtë me Korenë e Veriut, ndërsa është aleat i SHBA-së dhe tani po thellon bashkëpunimin trepalësh të sigurisë me Japoninë. Nga këndvështrimi i Phenianit, ky rreshtim trepalësh mund të perceptohet si një presion shumë i madh, ndërsa për Korenë e Jugut dhe Japoninë, sa më shumë të avancojnë aftësitë e Koresë së Veriut, aq më i domosdoshëm bëhet bashkëpunimi mes tyre. Sa më shumë ta forcojmë bashkëpunimin në fushën e sigurisë, aq më shumë argumente i japim Koresë së Veriut për të justifikuar forcimin e saj ushtarak; megjithatë, braktisja e bashkëpunimit për shkak të kërcënimeve nuk është një alternativë. Prandaj, çelësi nuk është thjesht të përcaktojmë se kush e rriti i pari fuqinë e tij ushtarake, por të shohim së bashku se çfarë i frikëson të dyja palët dhe çfarë e perceptojnë ato si kërcënim.
Sigurisht, kërcënimet e Koresë së Veriut, posedimi i armëve bërthamore dhe shkelja e vazhdueshme e rezolutave të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara përmes zhvillimit të raketave balistike, nuk mund të vendosen në të njëjtën peshore me forcimin e mbrojtjes së Japonisë, i cili vjen si përgjigje ndaj këtij kërcënimi real. Megjithatë, do të ishte po aq e rrezikshme t’i hidhnim poshtë reagimet e Koresë së Veriut si propagandë të thjeshtë. Të kuptojmë se si e interpreton Pheniani aftësinë e Japonisë për sulme me rreze të gjatë dhe si synon ta përfshijë atë në strategjinë e vet është thelbësore për sigurinë e Gadishullit Korean.
Japonia po ndryshon. Koreja e Veriut po ndryshon. Dhe këto ndryshime po ndikojnë dhe po nxisin njëra-tjetrën. Ajo që duhet të na shqetësojë nuk është pyetja e thjeshtë nëse Koreja e Veriut do ta sulmojë realisht Japoninë. Pyetja më e rëndësishme është: Deri në ç’pikë do ta lejojmë ciklin vicioz të forcimit ushtarak të Japonisë dhe përshpejtimit të kapaciteteve bërthamore të Koresë së Veriut të vazhdojë t’i nxisë këto dy procese? Mbetet për t’u parë nëse Japonia do të jetë objektivi i radhës i Koresë së Veriut. Por një gjë është e qartë: çështjet e sigurisë së Gadishullit Korean nuk kufizohen më vetëm te dy Koretë.
Me Shtetet e Bashkuara, Kinën, Rusinë dhe tani Japoninë që po shfaqen si aktorë strategjikë aktivë, peizazhi i sigurisë rreth gadishullit po ndryshon me shpejtësi. Ndoshta pyetja e vërtetë që duhet t’i bëjmë vetes është kjo: A është Japonia vërtet objektivi i radhës i Koresë së Veriut, apo kemi hyrë tashmë në vorbullën e një gare të re armatimesh në Azinë Verilindore? /Washington Examiner